อย่าคุยฟุ้งเรื่องกังฟูของเรา
หรือความเยี่ยมยอดของครูของเรา
รึความลับของสำนักของเจ้า
กังฟู
คำสองคำ
แนวนอน - แนวตั้ง
หากพลาดท่า - แนวนอน
ยืนหยัดอยู่ได้ เราก็ชนะ
ถูกต้องมั้ย
"ยอดปรมาจารย์ ยิปมัน"
ผมเป็นชาวเมืองฝอซัน ตอนใต้ของจีน
บิดาชื่อยิปอ๋อยต๋อ
ท่านมีกิจการอยู่ในฮ่องกง
คนที่ฝอซันขนานนามเราว่า
แก๊งยิปแห่งซอยปุ้ยต้า
ถนนทั้งสายเป็นของเรา
ก่อนอายุครบ 40 ผมมีชีวิตเรียบง่าย
ผมอยู่ได้ด้วยมรดก
ผมลุ่มหลงเพียงเรื่องเดียว
ตอน 7 ขวบผมเริ่มฝึกกังฟู
อาจารย์ของผมคือฉานหว่าซุ่น
หย่งซุนแห่งฝอซันเริ่มต้นจากเหลียงจั่น
ผมคือรุ่นที่ 3
ตอนผมเริ่มนั้นอาจารย์ผมอายุ 70
วันที่ผมได้เป็นสมาชิก
ท่านรัดสายคาดเอวให้ผม
สายคาดนี้คือตัวแทนของสำนักและอาจารย์
และจารีตซึ่งไม่มีวันสูญสลาย
มันหมายถึงบัดนี้เจ้าคือนักสู้กังฟูแล้ว
จารีตจะคอยนำทางชีวิตของเจ้า
หนึ่งสายคาด จารีตซึ่งไม่มีสูญสลาย
ผมใช้ชีวิตผ่านยุคราชวงศ์
ยุคปฏิวัติการปกครอง ยุคขุนศึก
ช่วงญี่ปุ่นรุกราน อีกทั้งสงครามกลางเมือง
จนมาลงเอยที่ฮ่องกง
ผมเอาตัวรอดมาได้
เพราะคำสอนเหล่านั้น
จางหย่งเซิงภรรยาผม
สืบเชื้อสายตระกูลนักการทูตสมัยราชวงศ์ชิง
เธอไม่ค่อยพูดเท่าไหร่
บอกว่าชีวิตคู่นั้น พูดมากก็เจ็บปวดมาก
เงียบไว้มันบ่งบอกอะไรๆ ได้ดีกว่าคำพูด
เธอชื่นชอบอุปรากร
เมื่อไรที่มีงาน ผมจะพาเธอไปที่หอทองคำ
ผู้คนสมัยนั้นจะหัวโบราณกัน
สตรีมีเกียรติจะไม่เหยียบไปตามโรงน้ำชา
เธอไม่เกรงกลัวคำครหา
ยามผมไม่อยู่บ้าน เธอจะจุดตะเกียงตรงประตูไว้
และดับมันก็ต่อเมื่อผมกลับเข้าบ้านแล้ว
หากจะว่าชีวิตมีฤดูกาลของตัวมันเอง
40 ปีแรกของชีวิตผมก็เหมือนฤดูใบไม้ผลิ
1936 ฝอซัน จังหวัดกวงตง
ปี 1936 ฝอซันนั้น
เป็นอิสระไม่ขึ้นต่อใคร
เราอยู่อย่างสงบสุขและมั่งคั่ง
สมัยนั้น เหล่าบุรุษ จะนิยมพบปะสมาคมกันตามโรงน้ำชา
กวางโจวมีหอสุรา
ฝอซันมีหอมวลชน
ทั้งสถานที่ตกแต่งด้วยทองคำ
ผู้คนจึงเรียกมันว่าหอทองคำ
เป็นสถานที่แรกในกวงตงที่มีลิฟท์โดยสาร
เวลาเข้าๆไปแบบราชา และกลับออกมาอย่างยาจก
ผู้คนใช้เงินกันเป็นเบี้ย
บรรดานักสู้ชาวถิ่นชอบไปชุมนุมกันที่นั่น
มีคนดีมีฝีมือในโลกอันล่องลอยนั้น
ยอดฝีมือมากคนซุกซ่อนตนปะปนอยู่
ถึงสถานที่ถูกตราหน้าว่าเป็นแหล่งโลกีย์
ทว่ามันก็เป็นรัง
ของเหล่านักสู้อีกด้วย
มี 3 เรื่องที่ฉันทำสำเร็จเสร็จสิ้น
รวบรวมฉิงยี่และป๋ากว๋อให้เป็นสำนักเดียว
ฉันได้เป็นผู้บริหาร
สมาคมศิลปะการต่อสู้แห่งจีน
รวบรวมเอาเป้ย เถ้าฉุย ไท้เก็ก
หยานชิงและสำนักอื่นๆ เข้าด้วยถัน
ท้ายสุดฉันได้นำ เหล่าปรมาจารย์ภาคเหนือมาสู่แดนใต้
เมื่อปี 1929
สำนักมวยจีนภาคใต้
ถูกก่อตั้งด้วยคณะ "ห้าพยัคฆ์"
หลังจากมีการพูดคุยกันที่หอทองคำนี่
ฉันเองก็แก่แล้ว
ถึงเวลาสำหรับคนมีฝีมือหน้าใหม่ซะที
นี่แดนเหนือเขาก็จัดงานฉลองเกษียณให้ฉันไปแล้ว
แต่ทางนี้ เชื้อเชิญให้ฉันมางานครั้งที่ 2 ที่นี่อีก
เพื่อเป็นการอำลาเหล่าสหายแดนใต้ของฉัน
ทางเหนือน่ะ
หม่าซันศิษย์ของฉันมีส่วนร่วม
เขาจะเป็นผู้สืบทอดต่อจากฉัน
เชื่อว่าทุกคนคงให้การสนับสนุนเขา
แต่เดิม ฉันหวังไว้ว่าจะทำอีกเรื่องนึง
คือนำศิลปะของแดนใต้ไปสู่แดนเหนือ
เสียดายที่เวลาหมดลงซะแล้ว
ดังนั้นในงานที่นี่ ฉันจึงอยากให้มีการประลอง
ด้วยศิลปะการต่อสู้แบบชาวแดนใต้
ด้วยใครซักคนที่ทุกๆ คนเห็นชอบ
เลือกใครมาคนนึง
ใครคิดว่าฝีมือดีพอ
ที่จะท้าทายอาจารย์บ้างมั้ย
ยังงี้ละกัน
ดาหน้าเข้ามาเลย
คว่ำมันเร็ว
ตอนที่มีงานฉลองที่เหนือ
ฉันนี่ล่ะที่อาจารย์ประลองด้วย
อยากได้กราบกรานแทบบาทองค์พระพุทธ
ก่อนอื่นผ่านนายทวารให้ได้ก่อน
คุณสมบัติผมพอจะเป็น
ตัวแทนแดนใต้เหรอ
สำนักแดนใต้
เรามีฮั่ง เหลา ฉอย หลี่ หมก
ในแง่อาวุโส
ทุกท่านเป็นผู้ใหญ่กว่าผม
ทุกท่านเป็นผู้นำเป็นอาจารย์
ผมอ่อนด้อยสุด
แต่ครั้งนี้เดิมพันคือชื่อเสียงของแดนใต้
เราชาวแดนใต้
อาจจะกำลังคิดคำนวน
แต่ไม่มีวันที่เราจะหนีการต่อสู้
เราไม่กลัวใครหน้าไหนทั้งนั้น
มันท้าทายเรามาขนาดนั้น
และเราต้องไม่พ่าย
ใช่รึไม่
ถูก ๆ เฮียฉู่พูดถูก
นายเเหละเหมาะสม
พรุ่งนี้ฉันจะพาลูกๆ ไปอยู่ที่บ้านแม่
พี่จะได้ไม่ต้องเป็นกังวล
ผู้ชายน่ะพออายุ 40
ก็จำเป็นต้องมั่นใจในทุกสิ่ง
เดี๋ยวพอจบงานแล้ว
ค่อยมารับเรา
รู้มั้ยว่า
เพราะอะไรดาบจึงต้องมีฝัก
ฝักดาบปิดบังพลัง...
ที่แท้จริงของมัน
แกคือดาบที่คมเกิน
ควรรู้จักปิดบังความคมให้ดี
ฝักของผม
คือท่านครับ อาจารย์
อาจารย์อยู่ใกล้
ผมควบคุมตัวเองได้
ฉันซ่อนแกไว้ไม่ได้อีกแล้ว
รอซักสิบปีให้แกมีชื่อขึ้นมา
สำหรับตอนนี้จงไปจากฝอซันก่อน
ขืนพลาดรถไฟขบวนนั้น
ฉันจะหักขาแกให้ดู
หยุดก่อน
ให้เราผ่านเถอะ สหาย
เสียใจ เป็นคำสั่งของสมาคมนักสู้ฝอซัน
ใครพกอาวุธห้ามเข้ามาถนนนี้เด็ดขาด
รู้รึเปล่าที่นั่งอยู่ในรถลากคือใคร
เรียกเหล่าศิษย์ตระกูลกงออกมาเดี๋ยวนี้
ดีจริงๆ ที่คุณหนูกงมาถึงนี่แล้ว
การประลองครั้งนี้ควรงด เพราะชนะหรือแพ้ก็เสื่อมเกียรติพอกัน
พ่อของฉันไม่เคยพ่ายใคร
กล้าพูดว่าแพ้เหรอ
แล้วไงเหรอถ้าหากเขาชนะ
คนก็จะหาว่าเขาชนะมือไร้อันดับ
ฝีมือในคนละชั้นกัน
พ่อฉันอยู่ไหน
ศิษย์พี่
ฉันเอง เป่าเซิ่น
แดนอิสานมันใหญ่ไม่พอสำหรับแกรึยังไงเนี่ย
ถึงได้ต้องถ่อมาฝอซัน ลุกเถอะ
ฉันจะมาพาศิษย์พี่กลับไป
พากลับเหรอ
มันจะเป็นไปได้ยังไง
ตอนนี้ญี่ปุ่นคุมแดนอิสานไว้แล้ว
คิดว่าพวกญี่ปุ่นจะทำยังไง
กับนักสู้หัวต่อต้านอย่างฉันนี่ล่ะ
มันยังไม่ถึงเวลาหรอก
ต้มซุปแบบนี้
มันต้องมีมานะไม่ใช่น้อยเลย
นี่ไม่ใช่ซุป
มันคืองูตุ๋น
นั่นอาหาร สำหรับหน้าหนาวไม่ใช่หรอกเหรอ
มันเป็นอาหารจานเก่าแก่นานมาแล้ว
ใช่ มันนานหลายสิบปีแล้ว
ปี 1905
เป็นปีมะเส็ง
พี่จากอิสานมาเมื่อปีนั้น
กองไฟ ต้องให้มันเหมาะกับการตุ๋น
หากไฟอ่อนเกิน
มันก็จะขาดรสชาติ
ถ้าไฟแรงไป
มันก็ไหม้หมด
บทเรียนมีแทรกอยู่ในนั้น
แกไปเถอะ
รอจนกว่า ไฟไหม้ฟืนนี่ให้หมดซะก่อน
แล้วฉันค่อยไป
ทำงานในที่มืดมันง่าย
กว่าในที่สว่างโร่
เรามันแก่ตัวแล้ว
แกเหนื่อยมามากกว่าชื่อเสียงจะโด่งดัง
อย่าขว้างมันทิ้ง โดยการสู้กับเด็กเมื่อวานซืน
หากฝืนมัน
รสชาติมันจะเสียไป
ฉันไม่ได้มุ่งหวังจะเป็นวีรบุรุษ
ฉันต้องการสร้างโอกาส
ไฟกองนี้ในวันนี้
จำต้องมีฟืนท่อนใหม่
พวกพี่น้องทางแดนเหนือ
ล้วนไม่เห็นด้วยกับการประลองครั้งนี้
พ่อกำลังจะทำให้เขาได้หน้ามากไป
นายยิปคนนี้ยังด้อยนัก
มันผิดกฎทุกประการค่ะ
อย่าคิดตื้นๆ เหมือนคนอื่นเขา
หากคนรุ่นเก่ายึดติดในกฎเกณฑ์
เมื่อไหร่คนรุ่นใหม่จะมีโอกาสบ้างล่ะ
ยิปมันน่ะเขามีฝีมือ
ดูกันดีกว่าว่าเขาจะพิสูจน์ตัวเองได้มั้ย
สกุลกงเราไม่เคยพ่ายแพ้
ในเมื่อพ่ออยู่
เขามีสิทธิ์อะไรไม่ทราบ
อารมณ์แกนี่ เหมือนพ่อสมัยหนุ่มๆ เปี๊ยบ
ใส่ใจแต่กับเรื่องชัยชนะ
แต่ไม่รับรู้อะไรเกี่ยวกับโลกเลย
หัดมองการณ์ไกลบ้าง
พ้นภูเขาไป
มันมีโลกที่เปิดกว้างอยู่
การที่ไม่เห็นหัวผู้อื่น
ไม่ยอมรับในฝีมือของเขา
เท่ากับขาดความโอบอ้อมอารี
มาตรฐานอันสูงส่งของชาวเรา
ครอบคลุมในเรื่องคุณลักษณะของคนด้วย
พ่อ
พาหนูมาโรงน้ำชาได้ไงคะเนี่ย
บางอย่างที่ลูกไม่เห็น
แปลว่ามันไม่มีตัวตนอยู่รึเปล่าล่ะ
ดูไว้มันไม่เสียหลาย
ครั้งแรกที่พ่อมาหอทองคำ
คือตอนก่อนที่ลูกจะเกิด
20 ปีผ่านพ้นไปในพริบตา
ในชีวิตคนเรา
คำว่าฝีมือไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุด
คนบางคนรุ่งเรืองกลางแสงสว่าง
บางคนรุ่งเรืองกลางความมืด
กาลเวลาสร้างเราให้เป็นเรา
พ่อเรียกให้ลูกลงมาแดนใต้
เพื่อทำให้ทุกอย่างครบวงจร
และให้ลูกได้เห็น
วิธีที่พ่อก้าวลง
นับตั้งแต่ลูกยังเด็กๆ มา
ลูกได้เห็นพ่อต่อสู้กับผู้คนมากหน้า
ครั้งนี้คือครั้งสุดท้ายแล้ว
ลูกเองมีคู่หมั้นรอวันแต่งงานแล้ว
โลกของนักสู้
ไม่ใช่โลกของลูกแล้ว
จงเป็นหมอที่ดี
ใช้ชีวิตที่สุขสงบ
นั่นคือความหวังอันสูงสุดของพ่อ
ท่านยิป
ท่านจะพบยอดฝีมือได้ ในดินแดนอันล่องลอยนี้
วันสำคัญของท่านกำลังจะมาถึง
เรามาชุมนุมกันเพื่อแสดงความยินดีกับท่าน
ผมยังต่ำต้อยนัก ท่านลุงเติ้ง
นับเป็นความยินดีของเรา
เอ้าอย่ายืนเฉยเลยนะ
เชิญ
ท่านยิป ในนามของสาวๆ และคนงาน
ผมขอยินดีด้วย
เป็นแนวรบที่ไม่ใช่เล่นทีเดียว
ซังเจ้เป็นหัวหน้าคณะงิ้วปักกิ่งของเรา
ฝีมือเชิงป๋ากว๋อเธอไม่เบา
เธออยากชี้แนะท่านซัก 2-3 กระบวน
เชิญ
ป๋ากว๋อมีพื้นฐานมาจากเพลงดาบ
กลับฝ่ามือเพียงครั้งหมายถึงดาบเดี่ยว
หมุนฝ่ามือ 2 ครั้งกลายเป็นดาบคู่
เท้าโค้งออกและโค้งเข้า
ทั้งหมด 64 กระบวนท่า
จู่โจมไม่ให้ทันตั้งตัว
ซังเจ้ นี่เราแค่ฝึกซ้อม
อย่าถึงขั้นขยำกล่องดวงใจกันเลย
ฉันทำมาซะนักต่อนักแล้ว
ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร
คุณยิป ป๋ากว๋อนี่มือไม้ต้องยั้วเยี้ย
ระวังไว้
ขอบคุณ
โอ้ ท่านยิป
วันนี้วันดีจริงๆ เลย
เราขออวยพรให้คุณโชคดีละกันนะ
หยูเฟ่ยผู้รักชาติได้ก่อตั้งฉิงยี่ขึ้นมา
ฉิงยี่เราใช้หมัดต่างหอก
ทะลวง
สับ
ไขว้
ทุบ
บด
ดักทางถูกแล้วรึ ประทับใจมาก
หมัดบดเมื่อซักครู่นั่นไม่เบาเลยท่านอา
ท่านยิป
แต่ละขั้นสู่สุดยอดนั้น คือความท้าทายแบบใหม่
ฉิงยี่นั้นโหดนัก
อย่าได้ประเมินมันต่ำเชียว
ผมอยากเห็นสุดยอดว่ามันขนาดไหน
อืม หนนี้สนุกแน่ๆ
ท่านยิป น่าจะตาฉันมั่งแล้วมั้ง
ไงอาหย่ง มีอะไรนำเสนอ
หมัดประทัดสาย
ท่าเมื่อกี๊มัน... ฮั่งเก๋อนี่
คนมันชำนาญหลายด้าน
ผสมผสานเก่งนี่
ผสมแล้วมันผิดตรงไหนล่ะ
ตราบใดที่มันเกิดผลน่ะ
64 ฝ่ามือของสกุลกง มีปรวนแปรได้ไม่สิ้นสุด
หวิ่งซุนของนายมีแค่ 3 หลักที่คาดเดาได้
แซะ จิ้ม สอด
จะเอาอะไรมาสู้เล่า
แค่สามก็เอานายอยู่แล้วมั้ง
อาหย่ง ประทัดนายมันด้านซะแล้ว
ก็แล้วยังไง ฉันอยู่ของฉันได้
คนหนุ่มนี่มันประมือด้วยยากแท้
เผลอๆ ต่อไปมีสิทธิ์เป็นปรมาจารย์นู่น
เดินหน้าเต็มที่ล่ะ อย่ารีรอเชียว
ต่อไปชื่อนายดังครึกโครมแน่
ขอบคุณสำหรับการต้อนรับ
แด่ชัยชนะของท่าน
เชิญ
ชนทุกรุ่นล้วนผลิตคนดีมีฝีมือรุ่นใหม่
ท่านยิป ชะตากำหนดให้เราได้มาเจอกัน
นี่คือการประลองครั้งสุดท้ายของฉัน
จึงขอให้แข่งกัน ไม่ใช่ด้วยฝีมือ
แต่ด้วยสมอง
จะยอมรับได้มั้ย
ท่านคือแขกมาเยือน
มันแล้วแต่ท่านครับ
เมื่อครั้งที่สมาคมหวู่ซู่ถูกก่อตั้งขึ้น
มีคนผู้หนึ่งจากแดนใต้มา
เขาพูดน้อยนัก
ในมือถือแป้งแผ่นแบนๆ
ที่เขาขอให้ท่านอาจารย์หลี่คุนยี่หักมัน
ศิษย์พี่หลี่ไม่ปริปากซักคำเดียว
แต่แต่งตั้งให้เขาเป็นประมุขคนแรกของเรา
ไม่ใช่เพราะฝีมือกังฟูของเขา
แต่เพราะบางอย่างที่เขาพูด
กังฟูแบ่งแยกเป็นแดนเหนือกับใต้
ประเทศชาติเราล่ะแบ่งแยกด้วยมั้ย
คนๆ นั้นมาจากฝอซันเหมือนๆ ท่าน
เขาชื่อยิป หยุนเปียว
เป็นบุคคลผู้ยิ่งใหญ่
ฉันไม่เคยคิดฝันว่า 25 ปีผ่านไป
จะได้เจอสกุลยิปอีกคน
ฉันจะขอถามคำถามเดียวกัน
คุณยิป
คุณสามารถหักแผ่นแป้งในมือฉันมั้ย
อาจารย์ไท้เก๊กท่านนึงหยุดนกไม่ให้บินได้
โดยไม่ให้มันมีขอนเกาะ
เพื่อเริ่มกระพือปีก
ฝีมือของท่านอาจารย์นั้นล้ำเลิศ
คุณยิปน่ะเหมือนนกน้อยในกำมือของท่าน
ลุงว่าเขาไม่มีปัญญาหักมันได้แน่
ที่จริงโลกใบนี้กว้างใหญ่นัก
ทำไมต้องจำกัดมันให้มีเพียงเหนือกับใต้ล่ะ
ยืนกรานให้เป็นปึกแผ่น ก็คือยอมรับในขีดจำกัด
สำหรับท่าน แผ่นแป้งนี่โลกแห่งศาสตร์การต่อสู้
แป้งแผ่นนี้เสมือนบ้านเมือง
สำหรับผมมันคือโลกทั้งโลก
แค่เมื่อใดที่เราเริ่มอ่อนด้อย
จึงจะมีแรงจูงใจให้เราปรับปรุงตัว
หากศิลปะแดนใต้จะก้าวสู่ความรุดหน้า
ทำไมเรา ต้องคอยยึดติดกับทางแดนเหนือด้วยล่ะ
ท่านเห็นด้วยมั้ยครับ
พูดได้ดี
ฉันชนะมาทั้งชีวิตแล้ว
ไม่เคยพ่ายการแข่งขันฝีไม้ลายมือ
ไม่เคยนึกเลยว่า
จะมาพ่ายแพ้การแข่งทางความคิด
คุณยิป
วันนี้ขอยกชื่อเสียงฉันให้เป็นมรดกแก่คุณ
ในอนาคตข้างหน้า
คุณจะถูกท้าทายในทุกๆ ย่างก้าว
หวังว่าคุณคงจะเหมือนฉัน
มอบศิลปะของคุณให้มันตกทอด
ยืนหยัดไว้ แล้วคุณจะได้ชื่นชมกับรางวัล
จารีตจะคงอยู่สืบไป
คุณหนู อย่าทำแบบนี้เลยนะ
สกุลกงไม่เคยพ่ายแพ้มาก่อน
ฉันจะกู้ชื่อของเราคืนมา
อาช่วยนำนี่ไปให้ยิป เขาจะเข้าใจ
ฉันไม่มีวันจะยิ่งใหญ่
เหมือนพ่อฉันแน่
แม้ชื่อฉันจะไม่ถูกจารึกไว้
แต่ฉันจะได้พบช่วงเวลาที่ดี
รีบไปเถอะ
คืนนื้ ตามธรรมเนียมของชาวเหนือ
ผู้ชนะจะเป็นเจ้าภาพงานเลี้ยง
ทั้งยิปมันทั้งพ่อจะไม่ไปร่วมงาน
ลูกจะเป็นตัวแทนของพ่อ
อย่าห่วงค่ะ
ชื่อเสียงสกุลกงอยู่ในกำมือที่ปลอดภัยแน่
ไป
จากศาสตร์การต่อสู้ของท่านอาจารย์กง
มรดกแก่หม่าซันคือความแกร่งกล้า
และความนุ่มนวลแก่บุตรีของท่านเอง
เธอคือทายาทเพียงผู้เดียวของ 64 ฝ่ามือ
ท่า "บุปผาใต้ใบพฤกษ์" ของเธอนั้นไร้เทียมทาน
เป็นเจ้าภาพงานเลี้ยงหรูหราขนาดนี้
คือวิธีที่เธอจะบีบบังคับให้ท่านต้องไป
อย่าได้ประมาทผู้หญิงคนนี้เชียว
โลกของนักสู้มีข้อห้ามอยู่ 4 ข้อ
พระสงฆ์ นักพรตเต๋า อิสตรีและเด็ก
วอแวกับพวกเขาคือความคิดที่ไม่เข้าท่า
ผมไม่วิตกนะ เธออุตส่าห์ลำบากลำบน
แล้วผมจะไม่ไปได้ไงล่ะ
เมื่อ 3 วันก่อน
พ่อของฉันนั่งตรงนี้
คืนนื้
เป็นเราสองคน
เชิญ
เสียดายนะที่ตบแต่งไว้ซะสวยงาม
กังฟูเป็นเรื่องเกี่ยวกับความละเอียดอ่อน
หากว่ามีอะไรแตกหักไป
คุณชนะ
คุณยิป
ฉันแสดง 64 ฝ่ามือให้คุณดู
เพื่อที่คุณจะได้เข้าใจ
ว่าคุณยังไม่ทันได้เห็นจุดยอดสุด
กังฟูเป็นยิ่งกว่าถนนที่ทอดอยู่เข้างหน้า
คุณต้องคอยระวังหลังด้วย
หวังว่าคุณจะมองเห็นสิ่งที่ไกลออกไป
ไม่มีการประลองไหนที่เหมือนกัน
จะใช่ "ใบพฤกษ์เหนือบุปผา" รึไม่
นั่นต้องรอดูกัน
มาเถอะ
ฉันจะรอ
โชคดี
"บุปผาใต้ใบพฤกษ์ เฝ้ารอดอกเหมยกลางหิมะ"
"วันถูกกำหนดแล้ว ภูเขาหมื่นลูก ไร้ซึ่งอุปสรรค"
พอดีมั้ย
ฝอซันนี่หนาวขนาดนี้เชียวเหรอ
เธอสวยเหลือเกิน
มาถ่ายรูปครอบครัวกันหน่อย
"ตุลาคม ปี 1938 ฝอซันพ่ายให้แก่ญี่ปุ่น"
เดือนตุลาคม ปี 1938
พวกญี่ปุ่นบุกฝอซัน
พวกเขายึดบ้านของสกุลเรา
หากกล่าวได้ว่าชีวิตมนุษย์มี 4 ฤดูกาล
เราก็เหมือนพ้นฤดูใบไม้ผลิ เข้าสู่ฤดูหนาวในทันใด
ฉันจะหิ้วข้าวเย็นกลับมา
ช่วยให้มั่งคั่งเหรอ
ช่วยผมให้พ้นความจนงั้นเหรอ
เกิดมาผมไม่เคยรู้จักหรอกความจน
บ้านเมืองกำลังวิกฤติ
คนทุกคนกำลังทุกข์ทรมาน
ยากจนไม่เห็นต้องอาย
ผมดื่มน้ำจากแม่น้ำเอาก็อยู่ได้
แต่ข้าวญี่ปุ่นน่ะเหรอ
ผมกระเดือกไม่ลงแน่
ให้จนตรอกยังไงผมก็ยังมีเพื่อนฝูง
ช่วยกันเลี้ยงคนละมื้อ ผมคงอยู่รอดได้ตั้งปีครึ่ง
เชิญทานให้อร่อย
ยามยากแบบนี้ มีแต่ผู้คนที่ให้ความร่วมมือเท่านั้น
ถึงจะได้กินดีอยู่ดี
ตอนนี้กำลังมีงานเลี้ยงกันอยู่
พวกนี้คือของเหลือ
ถ้าไม่ถือเป็นการดูถูก
ก็นำกลับไปฝากลูกๆ คุณเถอะ
จะรับได้ยังไง
ของพวกนี้มันจ่ายด้วยเงินสกปรก
จะทิ้งก็เสียของเปล่า เราเพื่อนเก่ากัน
ผมยินดีช่วย
ยังใหม่เอี่ยมอยู่เลยนี่
ทีแรกเรากะจะขึ้นไปอิสาน
แต่ตอนนี้เป็นไปไม่ได้แล้ว
ถ้าได้ราคาดี ช่วยขายให้ผมด้วยละกัน
อ้าว ไหงกระดุมหายไปเม็ดนึงล่ะ
เหรอ
สงสัยทำร่วง
ผมเริ่มเรียนกังฟูตอนอายุ 7 ขวบ
ก่อนจะอายุครบ 40
ผมไม่เคยเจอความท้าทายแบบจริงจังเลย
พอเจอเข้า
จึงได้สำนึกว่า ชีวิตคือความท้าทายที่สุดแล้ว
ตลอด 8 ปีของสงคราม
ผมสูญสิ้นทุกสิ่ง
ชีวิตชีวา
เพื่อนฝูง...
ไอ้ยุ่นบัดซบ
พวกนางโลมเชื่อฟังแม่เล้า
เหล่านักเลงเชื่อฟังหัวหน้า
ซุนยัตเซ็นคือเจ้านายเรา
เขาพูดทิ้งท้ายไว้
เราชาวใต้มีไฟสุมในท้อง
เรามีสำนึกแห่งศักดิ์ศรี
คนขี้ขลาดเท่านั้น ที่เกรงกลัวพวกไอ้ยุ่นปีศาจ
เจอหน้าพ่อฆ่าเรียบ
ปี 1938 ลุงเติ้งตาย ในเหตุพวกญี่ปุ่นทิ้งระเบิด
พวกขี้ข้าสอพลอเข้ายึดหอทองคำ
สุดท้ายผมก็สูญเสียครอบครัว
ระหว่างช่วงสงครามต่อต้านญี่ปุ่น บุตร 2 คน ของยิปมันตายลงเพราะอดอยาก
ทุกคนอย่าขยับ
จะไปไหนกัน ไหนดูบัตรหน่อย
เร็วเข้า
ควักออกมา
จะไปไหนไม่ทราบ ไหนบัตร
หยุดนะ
ปี 1939 ระหว่างเดินทาง ไปสอนศิลปะป้องกันตัวให้แก่สตรีชาวจีน
กงเอ๋อได้พบกับ "มือมีดโกน"
ปี 1940 หม่าซันตกลงร่วมมือกับญี่ปุ่น
เขารับตำแหน่งเป็นทางการในรัฐบาลหุ่น
รู้ใช่มั้ยทำไมฉันถึงเรียกแกว่าหม่าซัน
ทราบครับ
อย่ายกตนข่มท่าน
"รู้จักยำเกรง"
เบื้องหลังคนผู้ยิ่งใหญ่ ยังมีปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่
ยอมอ่อนข้อไม่ใช่ยอมแพ้
อาจารย์มอบชื่อนี้ให้ผม
เพื่อเตือนให้รู้จักถ่อมตน
และรู้ฐานะตัวเอง
ฉันเลี้ยงแกมาจนโต
แกก็นำชื่อเสียงมา
สู่สำนักเราไม่ใช่น้อย
วันนี้อยากวิเคราะห์ท่า...
ไม้ตายของฉันหน่อย
วานรเฒ่าแขวนป้าย
ศึกษามารึยัง
ครับ
แล้วรู้มั้ยกุญแจคืออะไร
อาจารย์ไม่เคยเฉลยครับ
เจ้าลิงกลับใจหันมองไปในเงาสะท้อน
มันไม่ได้อยู่ตรงแขวนป้ายหรอก
อยู่ที่การกลับใจต่างหาก
เข้าใจที่ฉันพูดใช่มั้ย
นักรบหล่อหลอมตัวเองกับกาลเวลา
ถ้าหากว่า
ผมไม่อาจกลับใจได้ล่ะ
ถ้างั้นมรดกตกทอดของสกุลกง
ก็ไม่อาจสืบต่อในตัวแกได้
ถอยไป
ปล่อยมันไป
อย่าได้มาเหยียบประตูฉันอีก
ไปซะ
อาจารย์
ทั้งโคตรเหง้า
รู้ข่าวว่าคุณหนูจะมา
เลยรีบรุดมากันจากทั่วสารทิศครับ
อาเจียงล่ะ
กำลังดูแลพวกเขาอยู่
คุณหนูกง
พวกเขารอให้คุณตัดสินใจอยู่ครับ
ดูจากที่พยายามกันเหลือเกิน
สงสัยว่านั่นละที่พวกเขาต้องการ
พ่อได้สั่งเสียอะไรไว้มั้ย
"อย่าหาทางแก้แค้น"
คุณหนู
คุณพ่อคุณท่านห้ามไม่ให้แก้แค้น
ไอ้ฉันก็เห็นด้วยว่ามันสมควรตาย
มันคือความชั่วร้ายใหญ่หลวง
ที่ศิษย์คนนึงทรยศอาจารย์
จะมีอะไรน่าชิงชังไปกว่านี้อีก
แต่อีกนัยนึง
พ่อของเธอเอง
ที่ได้รวบรวมฉิงยี่เข้ากับป๋ากว๋อ
หม่าซันฝึกฝนหนักที่ฉิงยี่
ส่วน 64 ฝ่ามือของเธอ
พ่อเธอก็ได้สอนเธอไว้แล้ว
ถ้าร่วมกัน พวกเธอก็จะสืบทอดท่านได้สมบูรณ์
หากพวกเธอยืนหยัดคู่กัน
มรดกสกุลกงก็จะยังเป็นหนึ่งเดียว
อีกอย่าง
หากเธอกระทำการหุนหัน
ไม่ว่าผลลัพธ์จะยังไง
ผู้คนก็หัวเราะเยาะแน่
พวกเขาจะว่าว่าสำนักกงนี่ยังไงกัน
ศิษย์ฆ่าอาจารย์เอย
ลูกสาวฆ่าศิษย์พี่ที่กลมเกลียวกันเอย
ตกลงมันคือถ้ำรวมความป่าเถื่อนรึไม่ใช่
อีกอย่าง สำหรับหม่าซันน่ะ
ขนาดพ่อของเธอยังชนะเขาไม่ได้
แล้วอย่างเธอรึจะไหว
คุณหนูกง
พวกเราน่ะแก่แล้ว
เราเดินทางมาไกลขนาดนี้
ก็เพราะหวังดีที่สุดต่อเธอนะ
ฟังที่เราแนะนำเถอะ
แต่งงานซะ
พ่อเธอเขาก็สั่งเสียไว้
ว่าอย่าหาทางแก้แค้น
หากว่าเธอฆ่าหม่าซัน
มันจะไม่ไปขัดความตั้งใจของพ่อเธอหรอกรึ
พ่อพูดแบบนั้น
ก็เพราะท่านรักฉัน
อยากให้ฉันมีชีวิตที่เป็นสุข
แต่ถ้าไม่แก้แค้นให้ท่าน
ฉันไม่มีวันเป็นสุขแน่
ฉันเข้าใจที่ทุกท่านพูดมา
ด้วยความเคารพ
พวกท่านสนิทกับพ่อ
ยิ่งกว่าน้องแท้ๆ ซะอีก
หลังจากที่พ่อตายไป
แทนที่พวกท่านจะจัดการกับหม่าซัน
กลับมาที่นี่เพื่อแก้ต่างให้มัน
ทั้งที่พ่อช่วยพวกท่านมาตั้งเท่าไหร่
ฉันรู้ดี
ว่าหม่าซันมีพวกญี่ปุ่นหนุนหลัง
เขามีอำนาจทรงพลังคุ้มหัวอยู่
แต่ฉันจะยืนหยัดเพื่อสกุลของฉัน
ตกลงวันนี้มันจะมารึไม่มา
มาไม่มาแล้วจะยังไง
ถ้าเขามา เธอก็ไป
แล้วเรื่องก็จบเอง ถูกมั้ย
ปล่อยวางซะเถอะ คุณหนูกง
เรื่องบางเรื่องมันก็เกินกำลังเราน่า
มันเป็นบัญชาสวรรค์
ไม่แน่ฉันอาจเป็นบัญชาสวรรค์
ข้าแต่เทพยดาฟ้าดิน
โปรดนำพาวิญญาณดวงนี้สู่สวรรค์
หยุด
อย่าหยุด เราหยุดไม่ได้
หลบไป หลบไปสิ
ถอยไป นี่คือพิธีศพ
หลบไปซะ
เราได้รับบัญชาจากท่านหม่าซัน
ให้เชิญร่างท่านอาจารย์เฒ่าไป
คุณหนูกง
คนของหม่าซัน
กำลังสกัดกั้นเส้นทาง
พวกเขามีป้ายไว้อาลัยมา
พวกก่อกวนชัดๆ
คุณหนูกง
เรารอเวลา แต่เวลามันไม่รอเรานะ
อาเจียง
บอกหม่าซันว่ามันตายไปแล้ว
ไป
เทพยดาฟ้าดิน
โปรดนำพาวิญญาณดวงนี้สู่สวรรค์
พวกเขามาแล้ว
หยุดเธอเร็ว
กันเธอไว้
ฉันเอง
หยุดเธอ
ถอยไป เรามาพบหม่าซัน
เห็นแก่อดีตเก่าๆ ของเรา
ฉันจะไม่บุกเข้าไปหรอก
แต่รู้ไว้ซะ
แกหนีหน้าฉันไปตลอดไม่ได้แน่
ฉันมาเพื่อกอบกู้ศักดิ์ศรีของสกุลฉัน
ออกมา
"รุดไปข้างหน้าย่อมดีกว่าหยุดนิ่ง"
ท่านอาจารย์ท่านสอนฉันไว้
มันเป็นเหมือนปรัชญาชีวิตของฉัน
น่าเสียดาย
ที่อาจารย์ไม่รู้จักยืดหยุ่นกับเขาบ้าง
คำสอนของท่านล้ำค่าพอๆ กับทองคำ
หากเธอต้องการ
ก็ส่งสมาชิกสกุลกงมาซักคนนึง
ต่อไปเธอก็จะแต่งงานแล้ว
เธอคือคนนอก
อย่าถามหาฉัน
ไม่มีข่าวก็แสดงว่าฉันตาย
หาคนอื่นเถอะนะ
คุณหนู
ยอมสละการแต่งงานแบบนี้
มันคุ้มรึ
คิดทบทวนให้ดี
ถ้าเอ่ยปากสาบาน
คุณหนูจะไม่มีสิทธิ์แต่งงาน
รึสอนหนังสือ รึมีลูก
ไม่มีการคืนคำ
พ่อ
พ่ออ่านใจลูกออกรึเปล่าคะ
ถ้าหากพ่อเห็นด้วย
ขอให้พ่อจุดเทียนหน้าองค์พระพุทธ
"รุดไปข้างหน้า ย่อมดีกว่าหยุดนิ่ง"
มันล้อเลียนเราที่ไม่มีผู้สืบทอด
ฉันต้องรุดหน้าเท่านั้น
มันหยุดไม่ได้
"ปี 1950 ฮ่องกง ถนนไท่หนาน"
เคยสอนมาก่อนมั้ย อาจารย์ยิป
สอนคนเพื่อยังชีพ
ถือเป็นประสบการณ์ใหม่
นึกยังไงขึ้นมาล่ะ
ฉันยังต้องกิน
หอบของมาเลยงี้
แสดงว่ามั่นใจน่าดู
จะได้ไม่ต้องเทียวไปเทียวมา
หวิ่งซุนนี่ยังไม่ดังในฮ่องกงเท่าไหร่นะ
พอจะมีท่าอะไรพิเศษๆ มั้ย
ไม่มีอะไรพิเศษนัก
มีอยู่ 3 หลักพื้นฐาน แซะ จิ้ม สอด
มีกี่โครงสร้าง
แนวคิด
สอดประสาน
และนิ้วลูกดอก
อาวุธล่ะ
มีดคู่
กับพลองจุดหกครึ่ง
อะไรอีก
มีเท่านั้น
จัดกระดูก ผ่อนคลาย
กำลังภายใน กดจุด
พวกนั้นฉันไม่ได้ทำ
พวกร่อนเร่
พวกนักเชิดสิงโต
ประเภทนั้นไม่สอน
ไหงงั้นล่ะ
กังฟูไม่ใช่ปาหี่
ฉันจึงไม่สอนพวกร่อนเร่
นักเชิดสิงโตสู้แค่แพื่อชิงมุก
เอะอะมะเทิ่งเป็นประจำ
ทั้งชอบโอ้อวด
ทั้งหมดเพื่อแลกกับเศษเงิน
มันหยาบกระด้าง
ถ้าไม่รังเกียจขอถามหน่อยนะ
เคยลงสังเวียนบ้างมั้ย
ที่เนี่ยนะมีสำนักกังฟูเรียงกันเป็นตับ
ตีกันเป็นว่าเล่น
อาจารย์ยิป
คิดว่าคุณรับมือไหวมั้ย
ถ้าตอบว่าไหว คุณจะเชื่อมั้ยล่ะ
ลุย
ผมฝึกมาได้ 2-3 ปีแล้ว
ให้ผมแสดงให้ดูมั้ยล่ะอาจารย์
กินข้าวเที่ยงยัง
กินแล้ว ข้าวหมูปิ้งชามนึง
งั้นรอซักครู่ก่อนละกัน
ไม่งั้นจะเสียของเปล่าๆ
เสียเปล่าเหรอ
อาฮั่ง
เป็นไงเพื่อน ไหวมั้ย
น้ำชาอยู่ไหนไปเอามา
เอามาทำไม
ไหว้ครูคนใหม่สิ
เตียงนี่เราเพิ่งยกเข้ามาไว้
หวังว่าคงพอถูไถนะอาจารย์
โทษทีนะซอมซ่อไปหน่อย
พอมีค้อนอยู่มั้ย
อาจารย์ยิป
เด็กๆ กับผม อยากลองเรียนกลเม็ดซักนิดหน่อยอ้ะ
หัวละ 80 เซ็นต์
มันก็พอจ่ายไหวอยู่หรอก
แต่ถ้าจะเป็นอาจารย์ของเราละก็
ขอให้ดีจริงอย่างปากว่าละกัน
อย่ามาหลอกขายน้ำมันงูให้เราเชียว
ว่าแต่เก่งกังฟูขนาดไหนเหรอ
ปิดประตู
เฮ้ย
ไอ้กะล่อนเอ๊ย
ปิดประตูแล้วเปิดฉากเนี่ยนะ
นายมีอยู่แค่ 2 มือ 2 ตีนเอง
แล้วจะเอาเราทุกคนอยู่ได้ไงไม่ทราบ
เข้าใจผิดแล้ว
มือฉันมี 2 มือ
แต่เท้ามีแปด
ไม่กล้าคุยหรอกว่า เอาพวกนายทุกคนอยู่หมด
แต่สำหรับนายน่ะยิ่งกว่าเอาอยู่แน่
ยิ่งกว่าเอาอยู่เหรอ
นั่นไม่คิดตังค์
เท้าแรก
เท้าที่สี่
ยังมีเหลืออีกเท้านึง
จำที่เราสาบานไว้ได้มั้ย
สาบานอะไร
ฉันสาบานจากใจ
ว่าจะภักดี
และอยู่ในโอวาท
ขององค์กร
ฉันไม่กลัวทั้งความยากลำบาก
รึการเสียสละ
หากฉันฝืนคำสาบานนั่น
ฉันต้องรับโทษสาหัสสากรรจ์ที่สุด
บัดซบ
ฮ่องกงไม่ได้แยแส
กับเรื่องสายลับทั้งหลายแหล่ซักนิด
แต่เราก็ยังยืนหยัดต่อคำสาบาน
ร่วมกับเราก็อยู่
ทิ้งเราไปก็ตาย
ฉันกำลังจะไป
นายห้ามได้มั้ยล่ะ
ก็ต้องดูกัน
มือมีดโกน ลี้ภัยไปอยู่ในฮ่องกง
และเปิดร้านตัดผมชื่อกุหลาบขาว
ค่ำวันตรุษจีนปี 1950 ฮ่องกง
คุณไม่ได้จะแค่มาหาหมอแน่
ผมอยากเห็น 64 ฝ่ามืออีกซักครั้ง
อย่าว่างั้นงี้เลยนะ
คุณแพ้ ฉันชนะ
นั่ง
ถ้าพูดแบบนี้ตั้งแต่ที่หน้าประตู
"คุณคงต้องร้องเพลงงิ้วชื่อ" "ล้อมเมือง"
ก่อนจะได้ทานเกี๊ยวแน่
ขอบคุณ
รู้มั้ย
เมื่อปี 1937 ผมหวังไว้ว่าจะไปทางอิสาน
มีสุดยอดศิลปะป้องกันตัวที่นั่น
ผมสั่งตัดเสื้อโค้ทเตรียมไว้
แต่สงครามทำให้ผมไปไม่ได้
ผมไม่ได้เก็บโค้ทไว้
แต่ยังมีกระดุมของมันอยู่เม็ดนึง
เรียกมันว่าอนุสรณ์
64 ฝ่ามือถือว่าเป็นสุดยอดวิชา
มันต้องไม่สูญหายไปกับกาลเวลา
นับพันๆ ปีแห่งศิลปะการป้องกันตัว
มีเยอะสิ่งมาก
ที่สูญหายไป
แล้วทำไม ศิลปะสกุลกงจึงจะต้องอยู่รอด
คุณยิป
ไม่มีศาสตร์แขนงไหนสูงส่งไปกว่าสวรรค์
ไม่มีของขวัญใดยืนยงเท่าพื้นพิภพ
ไม่มีสิ่งใดอยู่คงกระพัน นั่นคือเรื่องสัจธรรม
คุณเก็บกระดุมนี่ไว้
เพื่อทดแทนสิ่งที่อาจรึไม่อาจได้เห็นอีก
เราไว้คุยเรื่องนี้กันเวลาอื่น
คุณยิป วันตรุษจีนเมื่อ 10 ปีก่อน
คุณรู้มั้ยฉันอยู่ที่ไหน
คุณยิป
ขอคุยด้วยหน่อยได้มั้ย
ศาสตร์ของสกุลกง ไม่ใช่โผล่มากลางอากาศ
64 ฝ่ามือไม่ใช่ว่ามีเอาไว้โอ้อวด
สกุลกงยังคงมีชีวิตอยู่
และเต็มไปด้วยพรสวรรค์ที่ถูกซุถซ่อน
ผมอยากได้รับการชี้แนะ
และพร้อมจะรับใช้คุณ
คนเราต้องปรับตัวให้เข้ากับยุคสมัย
ใส่รองเท้าที่เหมาะไว้สำหรับก้าวข้าม
กับกางเกงแบบแนบก้น
ตั้งแต่มาฮ่องกงนี่
ฉันมีปัญญาซื้อแค่บุหรี่พวกนี้สูบ
สมัยอยู่บ้าน
ฉันสูบแต่ใบยาแมนจูเรียนแท้ๆ เท่านั้น
แบบนั้นสิยาสูบชั้นเลิศ
จงสุภาพ และดี ประหยัด น่านับถือ
"ที่สุดคือ" "น่านับถือ"
ตัวอย่างเช่นฉันสูบบุหรี่อยู่
มีคนแปลกหน้ามาร่วมโต๊ะ
"ฉันก็จะเชิญชวน" "สูบบุหรี่สิ"
แต่ให้ไม่สูบบุหรี่ เขาก็ยังต้องรับไว้
ไม่งั้นจะกลายเป็นฉันเสียหน้า
คุณยิป
สูบบุหรี่สิ
ขอบคุณครับ
ยินดี
คุณนี่มีพรสวรรค์
เมื่อ 20 ปีก่อน
เราน่าจะได้ประมือกัน
น่าเสียดาย...
บางคนทำงานกลาง
แสงจ้า บางคนในที่มืด
หน้าตาของสำนักต้องไม่แปดเปื้อนมลทิน
เลือดจะหลั่งก็เฉพาะในเงามืด
มิฉะนั้น หากมันเป็นคราบติดหน้า
สำนักเองก็อาจย่อยยับ
"เมื่อ" "ใบหน้า" "หยิบยื่นบุหรี่ให้"
ฝ่ายเงาก็จะทำงานที่สกปรกไป
คุณยิป คุณมาช้าเกินไป
ลืม 64 ฝ่ามือซะเถอะ
คุณจะไม่มีวันเห็นมันอีก
วันตรุษจีนปี 1940 ณ แดนอิสาน
ฆ่าคนนี่มันยากมากมั้ย
คุณหนูกง
มันไม่เหมือนสมัยก่อนๆ แล้ว
ฆ่าคนน่ะโทษมันถึงขั้นตาย
ฆ่าหม่าซันมันจะคุ้มมั้ย
ในที่ๆ เราเดิน หนทางมันมี
เราควรกลับบ้าน
รึรอต่อล่ะ
นี่วันตรุษจีน
มันต้องกลับมาบ้านแน่
เราต้องรอ
ได้
เรารอ
นี่คือเรื่องระหว่างคุณหนูกงกับหม่าซัน
คนอื่นอย่าได้สะเออะ
มาแล้วเหรอ
ยังเล่นกับลิงอยู่เหมือนเดิมนะ
จัดการ
ลุย
เธอนี่น่าเบื่อกว่าพวกทวงหนี้นะ
ตรุษจีนทั้งทียังหาเรื่องให้ฉันต้องเซ็งซะงั้น
เกี๊ยวยังคาอยู่ในหม้อ
แต่แกจะไม่ได้กินมันหรอก
ก่อนนี้ฉันอุตส่าห์อ่อนข้อให้เธอ
จะได้ไม่ใช่กวาดทิ้งหมดทั้งตระกูล
ไม่รู้จักถอยเอาซะเลย
คนจะไถ่บาปต้องจุดกำยาน
ใครหิวก็ต้องกิน
อะไรที่ต้องทำ
ฉันทำแน่และอะไรก็หยุดฉันไม่ได้ด้วย
ศักดิ์ศรีของสกุลกง
คืนนี้ต้องถูกคืนให้ฉัน
ได้
มันเป็นส่วนนึงของฉัน
ถ้าอยากได้นัก...
ก็เข้ามาเอา
อาจารย์
ถอยไป
หม่าซัน
พูดสิ
วันนั้น
อาจารย์
พูดกับฉัน
เรื่องท่าไม้ตายของท่าน
"วานรเฒ่าแขวนป้าย"
เขาบอกว่ากุญแจสำคัญ
คือหันหลังมองดูเงา
ในตอนนั้น
ฉันไม่เข้าใจ
ฉันนึกว่า
เขาหลงเพราะกาลเวลา
ศักดิ์ศรีของสกุลกง
ฉันคืนให้เธอ
เข้าใจซะใหม่นะ
แกไม่ได้คืน
แต่ฉันยึดคืนมาเอง
คุณหนู
"ร้านตัดผมกุหลาบขาว ฮ่องกง ปี 1952"
ฉันเสียใจ
ฉันคิดถึงแม่ฉัน
นายได้รับการ์ดงานศพใช่มั้ย
ได้รับ
เปิดกิจการ ทำเรื่องถูกกฎหมาย
มันเหมือนๆ กันหมดทุกที่
รู้มั้ยหนักขนาดไหน
หมายล่าตัวที่ฉันพกอยู่ตอนนี้
หนักพอๆ กับทองคำ
ไอ้น้อง เดี๋ยวนี้ฉันมีเงิน
มีชีวิตของฉัน
อะไรล่ะที่มีค่ากว่า
เอาไป
ฉันชอบนัยน์ตานายนะ
มันเหมือนนัยน์ตาแม่ฉัน
สองข้างเลยมั้ย รึข้างเดียว
อย่า
ถ้างั้น
ให้เกียรตินาย
ลืมมันซะ
นายนี่ละคนจริงละ
นี่วันครบรอบแม่ฉันเสีย
ฉันจะทิ้งตะเกียงคู่ของนายไว้ให้นาย
ตราบที่สายน้ำยังคงไหลไป เราจะต้องเจอกันอีก
ฉันจะไปมั่งละ
เหรอ
เงินนี่ก็มีข้อแม้เหมือนกัน
มีไปเพื่ออะไรข้อแม้
จบเหอะ
ฉันแทงนายไป 3 หน แล้วนายก็แทงกลับ
พูดง่ายนะ
งั้นมีอะไรว่ามาสิ
เห็นเก้าอี้ตัวนั้นใช่มั้ย
ถ้าฉันฝังก้นนายลงบนมันไม่ได้
เงินเป็นของนาย
ล้อเล่นซีเนี่ย ใช่มั้ย
ไอ้น้อง
นี่คือเงินค่าสวดให้นาย
หนหน้านายได้ตามแม่นายไปแน่
ไปซะ
พูดตามตรง
รับฉันไว้เป็นศิษย์เถอะ
ถ้าสอนนาย
ฉันคงจะเสียเวลาเปล่าแน่
นี่ก็พูดตรงๆ เหมือนกัน
ชี้แนะซักนิดหน่อยได้มั้ย
"ปีเดียวกันนั้น มือมีดโกน"
"ก็เริ่มรับลูกศิษย์ ป้ายี่กังฟูแพร่มาถึงฮ่องกง"
ฤดูหนาวปี 1952 กงเอ๋อก็เลิกรักษาคนไข้
บางคนว่า อาการบาดเจ็บทำให้เธอต้องพึ่งฝิ่น
บางคนว่า เธอเสียความมั่นใจในตัวเองกับเรื่องกังฟู
ผมเห็นเธอครั้งสุดท้ายที่โรงน้ำชาพายัพ
รู้จักเพลงนี้เหรอ
น่าจะเคยได้ยินที่ฝอซัน
"ความฝันแห่ง..."
"ความฝันแห่งรัก"
ความรักก็เหมือนความฝัน
เขาว่ากันว่า
ไม่มีเครื่องดนตรีไหน ไพเราะได้เท่ากับเสียงร้อง
ถ้อยคำไพเราะได้ด้วยเสียงร้อง
อาจารย์กงศึกษาเพลงงิ้วมั้ย
แค่ขั้นพื้นๆ
สมัยนั้น ถ้าฉันตั้งใจจริงจังซะหน่อย
ตอนนี้คงเป็นดารางิ้วไปแล้ว
เรื่องราวที่หักมุมได้เยอะ ทั้งเศร้าและสุข...
ถ้าเบื่อเพลงขุนศึกหญิงตระกูลหยาง
ฉันก็จะร้องเพลงตื่นนิทราจากฝันแทน
จากนั้น
มีฉันบนเวที มีคุณท่ามกลางผู้ชม
นึกภาพเราได้พบกันแบบนั้น
มันช่างน่าปลื้ม
แต่ถ้าผมหาตั๋วไม่ได้ล่ะ
คุณทำให้ฉันปลื้ม
ถ้าคุณมา ฉันก็จะให้ตั๋วคุณ
ถ้าชีวิตเป็นเหมือนงิ้ว คุณก็ตีบทของคุณได้แตก
คุณคล่องทั้งจังหวะและฝีมือ
คุณแค่ด้อยหน่อยใน
เรื่องความเฉลียวใจ
ไม่ยักรู้ว่าคุณมองดูฉันเหมือนดูงิ้ว
งิ้วของฉัน
ไม่ว่าคนดูปรบมือให้รึไม่
ก็ต้องเล่นต่อไปจนจบ
ฉันขอให้คุณมาเพื่อ
ปิดฉากกับบางเรื่อง
และพูดสิ่งที่จำเป็นต้องพูด
คุณจะไปไหนเหรอ
ชาวเหนือเรามีภาษิต
พยัคฆ์ไม่มีวันพรากจากขุนเขา
เราสองคนต่างมาใช้ชีวิตบนแดนต่างชาติ
ฉันล้าเหลือเกินแล้ว
อยากกลับบ้านซะที
ฉันอยากคืนสิ่งนี้ให้คุณซะก่อน
ส่วนเรื่อง 64 ฝ่ามือ
ฉันลืมไปหมดแล้ว
ฉันโชคดีที่เจอคุณ ตอนที่ฉันเป็นสาวสะพรั่ง
น่าเศร้า ที่เวลาของฉันน้อยลงแล้ว
การจะพูดว่าไม่เสียดายอะไรเลยในชีวิต
ก็เหมือนโกหกตัวเอง
คงน่าเบื่อสิ้นดีถ้าไม่เคยเสียดายอะไร
ฉันขอบอกความจริงกับคุณ
คุณอยู่ในใจฉันมาตลอด
ฉันไม่ตะขิดตะขวงที่บอกคุณ
ความรักไม่ใช่เรื่องชั่วร้าย
แต่มันจะเป็นได้เพียงเท่านั้น
ฉันไม่เคยพูดแบบนี้กับใครมาก่อน
พอเจอคุณคืนนี้
ไม่รู้เพราะอะไร แต่มันพรั่งพรูออกมา
เอาเป็นว่าขอพักยก...
หมากรุกระหว่างเราละกัน
โชคดีนะคะ
เวลาเล่นหมากรุกเราไม่อาจเดินพลาดได้
ระหว่างเราไม่มีเรื่องอะไรค้างคาใจ
คุณกับผม...
ถูกพันผูกด้วยเวลา
พ่อคุณเคยพูดไว้
หากหยัดยืน เราจะได้ชื่นชมกับรางวัล
มีแสงสว่างก็มีความหวัง
ผมหวังว่าซักวัน
จะได้เห็น 64 ฝ่ามืออีกครั้ง
พ่อฉันสอนให้รู้จัก 3 ขั้น สู่การเป็นยอดฝีมือ
ดำรงตน
รอบรู้
กระทำ
ฉันรู้จักตัวเอง
เห็นโลกมาก็มาก
เสียดายที่ไม่อาจส่งผ่านในสิ่งที่ฉันรู้
นี่คือถนน...
ที่ฉันไม่อาจเดินไปจนสุดได้
หวังว่าคุณจะได้เดินทางนะ
ลองมองรอบๆ สิ
นี่ก็ใช่โลกของนักสู้ด้วยไม่ใช่เหรอ
วัยได้หลอมเราจนมาถึงทางเลือก
ว่าเราจะไปต่อหรือจะอยู่
ฉันเลือกที่จะอยู่กับช่วงเวลาของฉันเอง
ช่วงเวลาที่ฉันมีความสุขที่สุด
"ปี 1953 กงเอ๋อถึงแก่กรรมลงในฮ่องกง"
"เธอรักษาคำสาบาน"
"ตราบจนสิ้นลม"
พรุ่งนี้ฉันจะพาโลงศพคุณหนูกงกลับบ้าน
เธอทิ้งนี่ไว้ให้คุณ
ในยุคราชวงศ์ ฉันทำหน้าที่เพชฌฆาต
พอเปลี่ยนการปกครองฉันก็ตกงาน
ถ้าอาจารย์กงไม่อ้าแขนรับฉันไว้
ฉันคงไม่ต่างอะไรกับหมาข้างถนน
เขาไม่เคยดูแคลนฉัน
ตั้งให้ฉันเป็นองครักษ์ของลูกสาวเขา
บอกว่าฉันดุพอจะคอยคุ้มครองเธอได้
เขาตั้งชื่อเล่นให้ฉันว่า ดาวนำโชค
เพื่อให้แสงแห่งโชคส่องที่เธอตลอดไป
สำหรับผู้หญิง
การต้องตัดผมมันเหมือนฆ่ากันชัดๆ
เพื่อแก้แค้นให้พ่อ
เธอสาบานจะไม่แต่งงาน จะไม่เป็นครู
เพื่อจะครองตัวเป็นโสดตลอดชีวิต
เธอรักษาสัญญานั้น
นี่คือเถ้า...
ของเส้นผมเธอที่เธอตัดแล้วเผาไฟ
เธอรู้จักคุณมาครึ่งชีวิตเธอ
แต่ทั้งคุณและเธอไม่ได้รู้จักกัน
อย่างจริงจัง
ถ้าคุณได้เห็นเถ้านี้
คุณจะเข้าใจความตั้งใจของเธอ
คุณยิป
สกุลกงจบสิ้นลงแล้ว
บัดนี้คุณหนูกงตกเป็นของคุณแล้ว
เช่นเดียวกับบิดา
กงเอ๋อไม่เคยแพ้การต่อสู้
หากจะว่าแพ้ ก็คือเธอพ่ายแพ้ตัวเองเท่านั้น
"ปี 1953 ยิปมันได้เป็นพลเมืองฮ่องกง"
"จีนปิดด่านชายแดนจีน-ฮ่องกง"
วันที่ผมจากฝอซันมา
ผมมีเรื่องจะบอกภรรยาผม
แต่ไม่อาจบอกเป็นคำพูดได้
"ต่อให้ต้องข้ามมหาสมุทร"
"ฉันก็จะกลับมาหาเธอเสมอ ยอดรัก"
ตอนจากเธอมาครั้งนั้น
ผมมั่นใจว่าต้องได้กลับไปหาเธอแน่
แต่มันกลายเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมเห็นเธอ
นับแต่นั้นมา ผมก็เหลือเพียงเส้นทางข้างหน้า
ไม่เหลืออะไรไว้เบื้องหลัง
ไม่มีทางให้วกกลับ
"ปี 1960 จางหย่งเซิงป่วยถึงแก่กรรม"
"ยิปมันปักหลักในฮ่องกง"
"ไม่เคยกลับไปฝอซันอีกเลย"
เอาละ เริ่มได้
หมัดซ้าย
ยื่น
แบมือ
ควงข้อมือ
หดกลับ
หมัดขวา
ยื่น
แบมือ
ควงข้อมือ
หด
คุณยิป
ทุกๆ วาระพบปะในโลกนี้
ก็เหมือนการได้คืนสู่เหย้า
ว่ากันว่า ผมคือผู้ที่ทำให้หวิ่งซุนกลายเป็นที่นิยม
หวังว่าพวกเขาพูดถูก
จะสำนักไหนๆ นั้นไม่ใช่เรื่องสำคัญ
ศิลปะการต่อสู้นั้นเป็นของทุกๆ คน
เราทุกคนมุ่งภารกิจเดียวกัน
ทุกอย่างมาสรุปลงที่คำ 2 คำ
แนวนอนและแนวตั้ง
เขาคือแรงบันดาลใจอันยิ่งใหญ่ เพราะยิปมัน
มวยหวิ่งซุนจึงเฟื่องฟูและแพร่หลายไปทั่วโลก